Posts in Category: Nieuws

10 september 2019 – Hooray in Tanzania: Clarence has graduated!

~ Dutch translation below ~

In our annual report 2018 we informed you about our support of Clarence Simika on his study at Mbeya University of Science and Technology. Now we can tell you that Clarence has graduated in ‘Bachelor of Technology in Architecture’.

History

We know Clarence since 2012. He was the overseer for the Missionary Benedictine Sisters at the building of the kindergarten in Songea and after that of the operating room at St. Anna’s Health Centre in Uwemba.

Clarence Damian Simika was born on September 3th 1989 as the second of four children. His mother Marry Mbena (farmer) and father Damian Simika (farmer) live in Peramiho. His father has has heart failure since 2003 and can no longer work because of that.
In 2003 Clarence completed primary school (standard seven). He passed the National exams and was therefore able to attend the Maposeni Secondary school in 2004.
Because his father was unable to work, Clarence worked hard during vacations to raise money to pay for his school expenses and for his family needs.

In 2007 he graduated from high school. He had the opportunity to study at the Mbeya Institute of Science and Technology for a Diploma in Architecture Technology. But the costs were to high for him to cover. He reaced out to the Missionary Benedictine Sisters for help because they were helping orphans and children in difficulties. They accepted his request and paid for the school costs.
He completed this training in 2011 with a diploma. Due to a major employment problem in the country, he remained unemployed for one year.

To allow him to give something back for the costs and because of his architectural background, the Missionary Benedictine Sisters asked him to work for them as the overseer during the construction of the kindergarten in Songea and the operating room in Uwemba. That's how we got to know Clarence as a reliable hard-working young man. He worked for the Sisters for almost four years.

To increase his chances of finding a job, Clarence wanted to get the bachelor degree "Technology in Architecture". Also because of the fact that you need a bachelor degree to be registered by the Council of Architects in Tanzania to be able to supervise a building. Clarence applied for this study at the Mbeya University of Science and Technology (late 2016) and was selected.
Again the school fees were a problem. Clarence had saved money, but much of the money was needed to support his family. So it was impossible for him to pay the university costs and his family could not help him with that and again he reached out to the Missionary Benedictine Sisters. But they told him that they could no longer support him. Sr. Rosann, the Superior Mother at that time, told him that see would look for another sponsor. She reached out to us because we had met Clarence during the construction projects. And of course we said yes. And with a great result. We are very proud of Clarence that he graduated!

 

~ Nederlandse vertaling ~

In ons 'Jaarverslag 2018' hebben we jullie verteld over onze steun aan Clarence Simika met betrekking tot zijn studie aan de Mbeya University of Science and Technology. Met veel plezier kunnen we nu mededelen dat Clarence is afgestudeerd als ‘Bachelor of Technology in Architecture’.

Historie

We kennen Clarence sinds 2012. Hij destijds de opzichter voor de Missionary Benedictine Sisters bij de bouw van de kleuterschool in Songea en daarna van de operatiekamer in het St. Anna’s Health Centre in Uwemba.

Clarence Damian Simika is geboren in op 3 september 1989 als tweede van vier kinderen. Zijn moeder Marry Mbena (boer) en vader Damian Simika (boer) wonen in Peramiho. Zijn vader heeft sinds 2003 hartfalen en kan niet meer werken.
In 2003 heeft Clarence de lagere school (standaard zeven) afgerond. Hij is toen geslaagd voor de Nationale examens waardoor hij in 2004 naar de Maposeni Secondary school kon gaan.

Omdat zijn vader niet kon werken heeft Clarence tijdens vakanties hard gewerkt om geld bij elkaar te krijgen om zijn schooluitgaven en de gezinsbehoeften te kunnen betalen.
In 2007 slaagde hij voor de middelbare school. Hij kreeg de kans om bij het Mbeya Institute of Science and Technology te gaan studeren voor een Diploma in Architecture Technology. Maar de kosten waren onbetaalbaar. Hij klopte aan bij de Missionary Benedictine Sisters voor hulp omdat hij had gehoord dat ze weeskinderen en kinderen in moeilijkheden hielpen. Zij aanvaardden zijn verzoek en betaalden voor de schoolkosten. Deze opleiding heeft hij in 2011 met een diploma afgerond. Vanwege een groot werkgelegenheidsprobleem in het land bleef hij één jaar werkloos.

Om hem iets te laten terugdoen voor de kosten en vanwege zijn architectuur achtergrond, hebben de Missionary Benedictine Sisters hem gevraagd als opzichter te werken tijdens de bouw van de kleuterschool in Songea, een nieuw klooster daar en de operatiekamer in Uwemba. Zo hebben wij Clarence leren kennen als een betrouwbare hardwerkende jongeman. Hij heeft bijna vier jaar voor de Sisters gewerkt.

Om zijn kans op een baan te vergroten besloot Clarence om opnieuw naar school te gaan voor de bachelor graad ‘Technology in Architecture’. Mede ook vanwege het feit dat je een bachelor diploma nodig hebt om door de Raad van Architecten in Tanzania te kunnen worden geregistreerd om een bouw te kunnen begeleiden. Clarence meldde zich aan voor deze studie aan de Mbeya University of Science and Technology (eind 2016) en werd geselecteerd.

Clarence had geld gespaard, maar veel van het geld was nodig om zijn familie te kunnen ondersteunen. Omdat daardoor de universiteitskosten voor hem niet te betalen waren en zijn familie hem daar niet bij kon helpen. Hij klopte weer aan bij de Missionary Benedictine Sisters. Zij gaven nu aan hem niet meer te kunnen ondersteunen. Ze zouden kijken of ze een andere sponsor voor hem konden vinden. Sr. Rosann, de toenmalige moeder-overste, klopte bij ons aan omdat wij Clarence hadden leren kennen gedurende de bouwprojecten. En wij hebben natuurlijk ja gezegd en met succes!

 

29 mei 2019 – Een stap voorwaarts – a step forward

~ Dutch translation below ~

As mentioned in our annual report 2018, in August 2018 Monique met the Tanzanian Member of Parliament (MP) Hon. Hongoli while she was in Tanzania. They talked together about our project 'Watoto kwanza'. And this meeting now has led to a next step forward!

On May 8th Hon. Joram Hongoli addressed the rights of children to grow and be cared for in families, not in orphanages to the Parliament of Tanzania.

WhatsApp Hon. Hongol
On April 16th Hon. Hongoli replied to one of Monique’s messages, that he was still advocating on ‘Watoto Kwanza’ and that he wants to address this in the Parliament in the first week of May 2019. He requested to be in the list of those who will contribute during the Ministry of health and social welfare budgetary discussion. He asked Monique to send him information of researchers who advocated on this and some pioneers countries, to be his supporting evidence. Monique told him that she would send him a briefing paper

Pamoja Tunaweza
‘Pamoja tunaweza’ means 'together we can'. Together we can prevent children from entering orphanages and to bring the ones living in the orphanages back to families. Therefore we have to let go of the ego’s and logo’s.

So after getting this great news, Monique contacted her network and as a result she had a great, fruitful Skype meeting with Dr. Delia Pop from Hope and Homes for Children. This connection was made during a Masterclass in the UK which Monique attended. Monique also contacted Njeri Omesa from CCR (Community for Childrens Rights), based in Arusha, Tanzania. As mentioned in our annual report 2018 Monique had a meeting with Njeri in 2018. Monique made a draft of the briefing document for Hon. Hongoli and send it to Njeri. Together they finalized it. One of the directors of CCR, Edmond Lyatuu, also got involved and he contacted Hon. Hongoli.

Briefing Hongoli
Hon. Hongoli was very pleased with the briefing and on May 8th he addressed the rights of children to grow and be cared for in families, not in orphanages, to the Parliament of Tanzania. And with success.

Comment Minister
The Minister of Health, Community Development, Gender, Elderly and Children, Hon. Ummy Mwalimu, gave a very promising comment during her speech winding up.

Below a picture of the comment of the Minister.      Below the (informal) translation of the comment by Hon. Hongoli:

    

 

 

 

Next step(s)
After the meeting in the Parliament, Hon Hongoli informed Monique and stated that we have to keep moving educating Tanzanian society on the negative impact of orphanage centers to the future of our children.

Monique informed our partners CCR and Hope and Homes and she had a Zoom meeting with Njeri Omesa and Edmond Lyatuu from CCR and Delia Pop from Hope and Homes for Children. Together they discussed about the steps to take to ensure that children grow up in families, not in an orphanages.

History - How Monique met Hon. Hongoli and his background
Monique met Hon. Hongoli in August 2018 in Njombe while waiting for a public transport. He gave her a lift and while driving he ask Monique what she was doing in Tanzania. He was very pleased to hear that she was raising awareness of the rights of children to grow up in a family, raising awareness on the negative effects of institutions like orphanages in children and was advocating for preventing children entering orphanages by strengthening Family Based Care. Moreover he was thrilled because it was also his vision for a long time.

As a former headmaster of a secondary school he experienced the effects of boarding schools on kids. Already then he saw that things needed to be changed. As a Member of Parliament he witnessed situations with teenage boys who got recruited for doing bad/criminal things. And he discovered that these boys had a week family/community safety net. Most of them grew up in orphanages. So has experienced the effect of institutions on children and the problem it causes when they grow older. He always had the idea to change this but somehow his idea faded due to circumstances. And then he met Monique and was exited to work again on this long hidden wish to make a change.

Monique told him about the presentation she gave during two Child Protection Meetings in Njombe Region and he wanted to see it. He came to Monique’s house the next day, a Saturday. And then knowing that his son was hospitalised that night. But he did not cancel the appointment. That committed he was to hear the story.

Monique showed him the presentation and they talked over 1,5 hours. Because this was also his vision, he stated that he wants to commit himself to address to the parliament and communities.

Soon after this meeting with Hongoli Monique had to leave the country but they stayed in touch. Monique kept informing him about current events on deinstitutionalization (DI) in surrounding countries and worldwide. In the meantime he was scanning his fellow MPs on the subject.

And this all led to this big step forward: the right if children to grow up in a family and not in an orphanage was discussed in the parliament.

To be continued.


Zoals vermeld in ons jaarverslag 2018, ontmoette Monique het Tanzaniaanse parlementslid (MP) Hon. Hongoli in augustus 2018 toen ze in Tanzania was. Deze ontmoeting heeft nu geleid tot een fantastisch vervolg met hoop voor de toekomst.

Op 8 mei jl. heeft Hon. Joram Hongoli ‘het recht van kinderen om te groeien in een gezin en niet in een weeshuis’, namelijk aangekaart binnen het Tanzaniaanse parlement.

Wat ging hieraan vooraf
Op 16 april jl. kreeg Monique een reactie van Hon. Hongoli op een van haar berichten. Hij gaf toen aan dat hij nog steeds pleitte voor het project 'Watoto Kwanza' en dat hij dit in de eerste week van mei 2019 in het parlement wil behandelen. Hij had gevraagd op de deelnemerslijst te worden gezet tijdens de begrotingsdiscussie van het ministerie van volksgezondheid en sociale zaken en vroeg Monique om meer informatie m.b.t. onderzoekers en enkele pionierslanden, als ondersteunend bewijs voor zijn pleidooi.

Pamoja tunaweza
'Pamoja tunaweza' betekent 'samen kunnen we het'. Samen kunnen we voorkomen dat kinderen in weeshuizen, hoe goed ze ook zijn, worden ondergebracht en kunnen we de kinderen die nog in weeshuizen wonen weer herenigen met hun gezin/familie/gemeenschap. Daarvoor moeten we ego's en logo’s loslaten.

Monique deelde deze ontwikkeling met haar netwerk en daarop volgde een interessante Skype-sessie met Dr. Delia Pop van Hope and Homes for Children. Zij ontmoetten elkaar tijdens een Masterclass in het Verenigd Koninkrijk. Verder was er contact met Njeri Omesa van CCR (Community for Childrens Rights), gevestigd in Arusha, Tanzania. Monique maakte een concept van het briefing document voor Hon. Hongoli en stuurde het naar Njeri en samen hebben ze het afgerond. De directeur van CCR, Edmond Lyatuu, nam contact op met Hon. Hongoli.

Briefing Hongoli
Hon. Hongoli was zeer tevreden met de briefing en op 8 mei sprak hij in het Parlement van Tanzania over de rechten van kinderen om te groeien in gezinnen, niet in weeshuizen. En met succes.

Commentaar minister
De minister van Volksgezondheid, Gemeenschapsontwikkeling, Gender, Ouderen en Kinderen, Hon. Ummy Mwalimu, deed een veelbelovende uitspraak tijdens het einde van haar toespraak.

Hieronder (l) de opmerking van de minister. Daarnaast (r) de (informele) vertaling door Hon. Hongoli.

 

 

 

 

Vorvolgstap(pen)
Na deze bijeenkomst in het parlement informeerde Hon Hongoli Monique over de uitkomst. Hij gaf aan dat we door moeten blijven gaan met het informeren van de Tanzaniaanse samenleving over de negatieve gevolgen van weeshuizen op de ontwikkeling en dus toekomst van kinderen.

Monique informeerde op haar beurt,onze partners CCR en Hope and Homes for Children. Dit resulteerde in een online-overleg met Njeri Omesa en Edmond Lyatuu en Delia Pop. Samen bespreken we nu de vervolgstappen die nodig zijn om ons doel te bereiken.

Historie - Hoe Monique Hon. Hongoli ontmoette en zijn achtergrond

Monique ontmoette Hon. Hongoli in augustus 2018 in Njombe toen ze langs de weg op een bus aan het wachten was. Hij gaf haar een lift en vroeg Monique wat ze in Tanzania deed. Hij was zeer verheugd te horen dat ze actief was op het onder de aandacht brengen van het recht van kinderen om op te groeien in een gezin, dat ze de negatieve effecten van instellingen zoals weeshuizen bij kinderen onder de aandacht brengt en dat ze pleit voor preventie door het versterken van Family Based Care. Hij was vooral enthousiast omdat dit al jaren ook zijn visie is.

Als voormalig schoolhoofd van een middelbare school ervoer hij de effecten van internaten op kinderen. Toen al zag hij dat dingen moesten worden veranderd. Als parlementslid zag hij situaties waarin tienerjongens werden gerekruteerd voor criminele activiteiten. En hij ontdekte dat deze jongens in de meeste gevallen een slecht vangnet hadden vanuit de familie en gemeenschap. De meesten van hen zijn opgegroeid in weeshuizen

Hij had altijd het plan om hier een verandering in aan te brengen, maar door omstandigheden is het er nog niet van gekomen. Na de ontmoeting met Monique was hij s enthousiast om weer aan deze lang verborgen wens te werken.

Monique vertelde hem over de presentatie die ze had gegeven tijdens twee Child Protection Meetings in Njombe Region. Hij wilde graag haar presentatie zien. Hij kwam de volgende dag, wetende dat zijn zoon die nacht in het ziekenhuis was opgenomen. Toch heeft hij de afspraak niet geannuleerd. Hij was vastbesloten de presentatie te zien en het verhaal te horen.

Monique toonde hem de presentatie en ze praatten meer dan 1,5 uur. Omdat dit ook zijn visie was voor een lange tijd, verklaarde hij dat hij zich hieraan wilde committeren en dit binnen het parlement en de gemeenschappen aan de orde te brengen.

Monique bleef, ook na terugkeer naar Nederland contact houden en hem informeren over actuele gebeurtenissen met betrekking tot deinstitutionalisatie in de ons omringende landen en wereldwijd. Ondertussen was Hon. Hongoli bezig om bij zijn collega's te polsen hoe zij tegen het onderwerp aankeken.

Dit alles leidde tot deze grote stap voorwaarts: het recht van kinderen om in een gezin op te groeien en niet in een weeshuis werd in het parlement van Tanzania besproken.

Wordt vervolgd….

22 mei 2019 – Stichting Peramiho bestaat 10 jaar

22 mei 2019 - Stichting Peramiho bestaat 10 jaar


~ English translation below ~

Hoera, we bestaan 10 jaar!
Precies tien jaar geleden op 22 mei 2009 werd Stichting Peramiho opgericht. Het begin van veel mooie projecten die we samen met de lokale bevolking hebben gerealiseerd.

Op basis van locale behoefte
Onze projecten ontwikkelen we op basis van lokale behoeften, dus op basis van wat mensen ter plaatse aangeven nodig te hebben, niet op basis van wat wij in Nederland denken dat zij nodig hebben.

Duurzaamheid
Door samen te werken, mensen actief te laten deelnemen en eigenaarschap te creëren, zijn de projecten duurzaam en worden ze goed onderhouden, ook zonder verdere financiële ondersteuning van ons. Deze duurzaamheid creëren we ook door als stichting de eigen kracht van de mensen in een specifiek gebied te versterken en door de samenwerking met onze lokale partners in Tanzania.

Gerealiseerde projecten
We hebben de volgende zaken mogelijk gemaakt:

We zijn trots op wat we samen met de bewoners en lokale partners hebben bereikt en dat laten we graag zien. In onderstaand filmpje vatten we de 10 jaar samen.

Wij bedanken iedereen die op welke manier dan ook ons in die 10 jaar gesteund heeft. Dank je wel – Ahsante sana

Bestuur Stichting Peramiho - mei 2019

~

Hooray, 10 years Stichting Peramiho!
Exactly ten years ago on May 22, 2009, the Peramiho Foundation was established. The start of many great projects that we realized together with the local community.

Based on local needs
We develop our projects on the basis of local needs, so on the basis of what people on the spot say they need, not on the basis of what we in the Netherlands think they need.

Sustainability
By working together, letting people actively participate and creating ownership, the projects are sustainable and they are well maintained, even without further financial support from us. We also create this sustainability by strengthening local community in a specific area and by working with local partners in Tanzania. In this video we summarize our 10 years.

Realized projects
We made the following possible:

  • 11 wells in the villages of Likuyufusi and Parangu;
  • a water tank of 60,000 liters of water for the hospital in Peramiho;
  • a Montessori kindergarten in Songea;
  • various equipment / materials for the St. Anna's Health Center in Uwemba:
    • baby scales;
    • laboratory equipment;
    • a sterilizer to sterilize instruments;
    • an ultrasound device with associated training;
    • 40 new beds with blankets and pillows;
    • a new jeep / ambulance and
  • an operating room with associated training.

We are proud of what we have achieved together with local partners and we are happy to show you that in the video below.

[wpdevart_youtube]ilKXA5-o0S0[/wpdevart_youtube]

We thank everyone who has supported us in any way during those 10 years. Thank you - Ahsante sana

Board Peramiho Foundation - May 2019

15 april 2019 – Jaarverslag 2018


Sinds de oprichting in 2009 hebben we projecten ontwikkeld op basis van lokale behoeften. Wat geven mensen ter plaatse aan nodig te hebben, en niet op basis van wat wij in Nederland denken dat zij nodig hebben. In het verleden hebben we waterputten, een kleuterschool en zelfs een operatiekamer gebouwd. Tevens hebben we materialen en opleidingen gefinancierd. Want hardware zonder software heeft geen zin.

Maar 2018 was een jaar met een andere aanpak.

Voor 2018 hadden we geen fysiek te bouwen project als doel, maar een visie waar we een omslag in denken en handelen met betrekking tot weeshuizen mee wilden realiseren. Sinds de oprichting in 2009 ondersteunen we twee weeshuizen. En we dachten hiermee kwetsbare kinderen te helpen. Echter in augustus 2017 kregen we hierover een ander inzicht. Wij leerden toen dat er een veel betere manier is voor deze kinderen om in op te groeien: in een gezin.

En daar hebben we ons in 2018, met het ons project ‘Watoto kwanza’ voor ingezet. Een project gericht op bewustwording om zo een omslag te realiseren van het institutio­nalisering van kinderen naar een ‘Family Based Care’ model. Hoe we dat in 2018 hebben vormgegeven en de vele stappen die we hebben gezet, beschrijven we in ons Jaarverslag 2018.

Wij bedanken iedereen voor hun inzet, op welke manier dan ook. Want zonder hulp realiseren wij geen projecten. We hopen ook in 2019 weer op jouw steun te mogen rekenen. Alvast bedankt.

Bestuur Stichting Peramiho - april 2019

18 februari 2019 – Watoto kwanza


 

Watoto Kwanza MR

Watoto kwanza is Swahili voor ‘kinderen eerst’. Vrij vertaald: het belang van het kind voorop, wat is het beste voor het kind. En in dit geval kinderen uit een van de meest kwetsbare groep kinderen in onze samenleving: kinderen die (onnodig) opgroeien in een weeshuis.

Kinderen horen niet op te groeien in een instituut. Daar zijn we als stichting inmiddels ook van overtuigd. Ruim 60 jaar internationaal onderzoek toont aan dat opgroeien in een weeshuis (institutionalisering) schadelijk is voor de cognitieve, emotionele en sociale ontwikkeling. Kinderen ontwikkelen zich beter in een gezinsomgeving.[1] Geschat wordt dat wereldwijd zo’n acht miljoen kinderen in weeshuizen wonen, maar dat 80 procent van deze kinderen nog minstens één ouder heeft.[2] , die mogelijk wel voor hen zouden kunnen zorgen als ze de juiste ondersteuning zouden hebben. En daar gaan we ons als stichting voor inzetten, kinderen geven wat een kind verdient: een gezin, een thuis.

Wat gaan we doen?

Voorblad Toekomstplan

Ons doel is om in Njombe regio, Zuid-Tanzania, een omslag te realiseren van het institutionaliseren van kinderen naar een Family Based Care model, van Tehuis naar Thuis dus. Samen met lokale partners, waarmee we een onderdeel vormen van de oplossing, denk aan de lokale overheid, de kerk, eigenaren van de weeshuizen, dorpsoudsten, Social Welfare, gaan we samen op zoek naar een manier om dit vorm te geven.

Klik hier om ons Toekomstplan te lezen.

Met dit project sluiten we aan bij een internationale beweging om het institutionaliseren van kinderen om te vormen naar een Family Based Care model. Om zo deze kinderen te geven wat ieder kind verdient: een gezin, een thuis!

Aanleiding
Als stichting zijn we sinds 2009 betrokken bij twee weeshuizen: één voor kinderen tot ±3 jaar gelegen in Uwemba, Njombe Regio, en een weeshuis voor kinderen vanaf ±3 jaar, gelegen in de wijk Mji Mwema in Songea.

Jaarlijks hebben we de weeshuizen en de kinderen bezocht. In het eerste jaar vaak maar één dag, maar in de loop van de jaren hebben onze penningmeester Leon en oprichtster Monique er diverse malen weken en soms maanden doorgebracht. In die periodes hebben ze persoonlijk de nadelen van het opgroeien in weeshuizen gezien. Hoe goed de medewerkers ook hun best doen kunnen weeshuizen nooit een echte vervanging zijn voor een familie. Maar ze bleven met een onbevredigend gevoel zitten. Maar wat konden we als stichting doen?

“Kinderen zonder thuis’
Op die vraag kreeg Monique een antwoord tijdens een bezoek aan Malawi in augustus 2017. Ze ontmoette daar journaliste en schrijfster Mirjam Vossen. Monique las het door Mirjam geschreven boekje ‘Kinderen zonder thuis’ en zag haar gevoel zwart op wit staan: ruim 60 jaar internationaal onderzoek toont aan dat langdurig verblijf in een kinderhuis schadelijk is voor de cognitieve, emotionele en sociale ontwikkeling, maar ook voor de lichamelijke ontwikkeling van een kind, vaak met groei- en spraakachterstanden. Kinderen ontwikkelen zich beter in een gezinsomgeving. Kinderen horen daarom niet op te groeien in een instituut, kinderen verdienen een liefdevol gezin.

Mirjam Vossen Kinderen zonder thuis

TEDx Talk
Monique is zich hier verder in gaan verdiepen en heeft verdragen, richtlijnen en andere relevante stukken gelezen en het internet afgezocht. In haar zoektocht kwam ze uit bij een TEDx Talk van de Australische Tara Winkler.[3] Een inspirerend verhaal vanuit Tara’s eigen ervaring: van vrijwilligster tot uiteindelijk eigenaresse van een eigen weeshuis tot het roer omgooien van weeshuis naar een ‘Family Based Care’ oplossing. Aan het einde van haar betoog roept Tara iedereen op een stem te zijn voor alle kinderen die nog in instituten wonen. Een stem om te pleiten voor een omslag van institutionalisering naar ‘Family Based Care’. En die stem willen we zijn want ook ons is inmiddels duidelijk dat een weeshuis geen goede plek is voor een kind om op te groeien.

Gesprekken in Tanzania
Monique voelde na de ontmoeting met Mirjam dat dit ons nieuwe project moest worden. Om de bereidheid te toetsen bij onze partners om deze omslag ook in Tanzania te realiseren, ruilde Monique haar ticket Malawi-Nederland om voor een ticket Malawi-Tanzania. Ze ging terug en wilde spreken met diverse betrokkenen over de vraag hoe zij tegen deze feiten aankeken en hoe zij dachten over het realiseren van deze omslag. Ze begon bij de nonnen die ‘ons’ weeshuis runnen. Bij hen waren de verdragen, richtlijnen en rapporten nauwelijks tot niet bekend. Maar dat nam niet weg dat zij positief tegenover deze omslag stonden. Ten tijde van hun grootouders waren er geen weeshuizen.

Gelijktijdig met dit eerste oriënterende gesprek heeft Monique een onderzoek gedaan naar de familieomstandigheden van de kinderen in het weeshuis in Uwemba. Daaruit bleek dat 17 van de 18 kinderen traceerbare familieleden hebben, waarvan sommigen de kinderen ook met regelmaat bezoeken.

De weeshuizen zijn destijds opgericht met de beste bedoelingen: er heerste heel veel armoede en daarna kwam de Aids-epidemie er nog eens overheen. Maar in de loop van de decennia is armoede afgenomen en er zijn goede behandelingsmogelijkheden voor HIV. De noodzaak om een kind in een weeshuis onder te brengen is dan ook flink afgenomen. Zeker als er nog traceerbare familieleden zijn.

Gesprek met verzorgsters
Vooral een gesprek met de verzorgsters die werken in het weeshuis in Uwemba was voor Monique opzienbarend. Monique stelde de vraag wie van deze vrouwen haar kind zou laten onderbrengen in dit weeshuis als ze zelf waren overleden. Het antwoord was dat niemand dit zou willen. Op de vraag waarom zij dit niet wilden kwam voornamelijk naar voren dat kinderen in het weeshuis niet opgroeien met enig besef hoe het er in het ‘echte’ leven c.q. gezin aan toe gaat en dat ze onvoldoende persoonlijke aandacht krijgen, hoe goed ze ook hun best doen.

Vooropgesteld dat de primaire verantwoordelijkheid om deze veranderslag te realiseren bij de overheid ligt, is het ook een taak van andere aandeelhouders, onder andere de donateurs, om deze omslag daadwerkelijk te realiseren. ‘Drumming together for change’. [4]

Met dat laatste in het achterhoofd gaf het bestuur aan onderdeel uit te willen maken van deze omslag.

Met dank aan heel veel mensen die ons hierin geadviseerd hebben (zie kopje ‘hulptroepen’), kwamen we na een lange zoektocht tot de conclusie dat Monique zich niet alleen zich moest terugtrekken als voorzitter, maar dat ze helemaal uit het bestuur moest stappen. Dit om elke schijn van belangenverstrengeling te voorkomen.

Jij kunt meehelpen
Met dit project sluiten we aan bij een internationale beweging om het institutionaliseren van kinderen om te vormen naar een Family Based Care model.

Help je mee deze kinderen te geven wat ieder kind verdient: een gezin, een thuis? Maak dan een donatie over naar NL81 RABO 0139549684 t.n.v. Stichting Peramiho.

Hulptroepen
Dankzij de vrijwillige en kosteloze inzet van heel veel mensen en instanties zijn we uiteindelijk wegwijs geworden om dit plan te kunnen realiseren. Onze dank gaat uit naar:

[1] Nelson, C., Zeanah, C., Fox, N. (May 2009). The Effects of Early Deprivation on Brain Behavioural

Development: Bucharest Early Intervention Project. Oxford University Press.; Tobias, D. Moving from Residential Institutions to Community-Based Social Services in Central and Eastern Europe and the former Soviet Union. The World Bank. 2000

[2] Corinna Csáky (2009) Keeping Children Out of Harmful Institutions, Why we should be investing in family-based care. Save the Children

[3] https://www.ted.com/talks/tara_winkler_why_we_need_to_end_the_era_of_orphanages

[4] ‘Drumming together for change’ - SOS Children's Villages International, CELCIS, University of Malawi

23 maart 2018 – Jaarverslag 2017

Voorblad Jaarverslag 20172017 was weer een succesvol jaar met als hoogtepunt de opening van de operatiekamer in het St. Anna's Health Centre en de eerste keizersnede.

Maar er waren meer mooie successen. Deze hebben we samengevat in een jaarverslag. Klik hier om ons Jaarverslag 2017 te lezen.

Ook hebben we de hoogtepunten van 2017 samengevat in onderstaand kort filmpje. Heel veel kijkplezier.

Mogen we ook in 2018 weer op jouw steun rekenen? Alvast bedankt.

19 februari 2018 – Ons nieuwe project: Watoto kwanza

Watoto Kwanza MRNa een lange zoektocht vol onzekerheden maar met een positieve uitkomst kunnen we eindelijk ons nieuwe project ‘Watoto kwanza’ met jullie delen. Watoto kwanza is Swahili voor ‘kinderen eerst’. Vrij vertaald: het belang van het kind voorop, wat is het beste voor het kind. En in dit geval kinderen uit een van de meest kwetsbare groep kinderen in onze samenleving: kinderen die (onnodig) opgroeien in een weeshuis.

Kinderen horen niet op te groeien in een instituut. Daar zijn we als stichting inmiddels ook van overtuigd. Ruim 60 jaar internationaal onderzoek toont aan dat opgroeien in een weeshuis (institutionalisering) schadelijk is voor de cognitieve, emotionele en sociale ontwikkeling. Kinderen ontwikkelen zich beter in een gezinsomgeving.[1] Geschat wordt dat wereldwijd zo’n acht miljoen kinderen in weeshuizen wonen, maar dat 80 procent van deze kinderen nog minstens één ouder heeft.[2] , die mogelijk wel voor hen zouden kunnen zorgen als ze de juiste ondersteuning zouden hebben. En daar gaan we ons als stichting voor inzetten, kinderen geven wat een kind verdient: een gezin, een thuis.

Wat gaan we doen?

Voorblad Toekomstplan

Ons doel is om in Njombe regio, Zuid-Tanzania, een omslag te realiseren van het institutionaliseren van kinderen naar een Family Based Care model, van Tehuis naar Thuis dus. Samen met lokale partners, waarmee we een onderdeel vormen van de oplossing, denk aan de lokale overheid, de kerk (lees: bisdom), eigenaren van de weeshuizen, dorpsoudsten, Social Welfare, gaan we samen op zoek naar een manier om dit vorm te geven.

Klik hier om ons Toekomstplan te lezen.

Met dit project sluiten we aan bij een internationale beweging om het institutionaliseren van kinderen om te vormen naar een Family Based Care model. Om zo deze kinderen te geven wat ieder kind verdient: een gezin, een thuis!

Aanleiding
Als stichting zijn we sinds 2009 betrokken bij twee weeshuizen: één voor kinderen tot ±3 jaar gelegen in Uwemba, Njombe Regio, en een weeshuis voor kinderen vanaf ±3 jaar, gelegen in de wijk Mji Mwema in Songea.

Jaarlijks hebben we de weeshuizen en de kinderen bezocht. In het eerste jaar vaak maar één dag, maar in de loop van de jaren hebben onze penningmeester Leon en oprichtster Monique er diverse malen weken en soms maanden doorgebracht. In die periodes hebben ze persoonlijk de nadelen van het opgroeien in weeshuizen gezien. Hoe goed de medewerkers ook hun best doen kunnen weeshuizen nooit een echte vervanging zijn voor een familie. Maar ze bleven met een onbevredigend gevoel zitten. Maar wat konden we als stichting doen?

“Kinderen zonder thuis’
Op die vraag kreeg Monique een antwoord tijdens een bezoek aan Malawi in augustus 2017. Ze ontmoette daar journaliste en schrijfster Mirjam Vossen. Monique las het door Mirjam geschreven boekje ‘Kinderen zonder thuis’ en zag haar gevoel zwart op wit staan: ruim 60 jaar internationaal onderzoek toont aan dat langdurig verblijf in een kinderhuis schadelijk is voor de cognitieve, emotionele en sociale ontwikkeling, maar ook voor de lichamelijke ontwikkeling van een kind, vaak met groei- en spraakachterstanden. Kinderen ontwikkelen zich beter in een gezinsomgeving. Kinderen horen daarom niet op te groeien in een instituut, kinderen verdienen een liefdevol gezin.

Mirjam Vossen Kinderen zonder thuis

TEDx Talk
Monique is zich hier verder in gaan verdiepen en heeft verdragen, richtlijnen en andere relevante stukken gelezen en het internet afgezocht. In haar zoektocht kwam ze uit bij een TEDx Talk van de Australische Tara Winkler.[3] Een inspirerend verhaal vanuit Tara’s eigen ervaring: van vrijwilligster tot uiteindelijk eigenaresse van een eigen weeshuis tot het roer omgooien van weeshuis naar een ‘Family Based Care’ oplossing. Aan het einde van haar betoog roept Tara iedereen op een stem te zijn voor alle kinderen die nog in instituten wonen. Een stem om te pleiten voor een omslag van institutionalisering naar ‘Family Based Care’. En die stem willen we zijn want ook ons is inmiddels duidelijk dat een weeshuis geen goede plek is voor een kind om op te groeien.

[wpdevart_youtube]L3nPMWkhbMI[/wpdevart_youtube]

Gesprekken in Tanzania
Monique voelde na de ontmoeting met Mirjam dat dit ons nieuwe project moest worden. Om de bereidheid te toetsen bij onze partners om deze omslag ook in Tanzania te realiseren, ruilde Monique haar ticket Malawi-Nederland om voor een ticket Malawi-Tanzania. Ze ging terug en wilde spreken met diverse betrokkenen over de vraag hoe zij tegen deze feiten aankeken en hoe zij dachten over het realiseren van deze omslag. Ze begon bij de nonnen die ‘ons’ weeshuis runnen. Bij hen waren de verdragen, richtlijnen en rapporten nauwelijks tot niet bekend. Maar dat nam niet weg dat zij positief tegenover deze omslag stonden. Ten tijde van hun grootouders waren er geen weeshuizen.

Gelijktijdig met dit eerste oriënterende gesprek heeft Monique een onderzoek gedaan naar de familieomstandigheden van de kinderen in het weeshuis in Uwemba. Daaruit bleek dat 17 van de 18 kinderen traceerbare familieleden hebben, waarvan sommigen de kinderen ook met regelmaat bezoeken.

Tijd voor diepere gesprekken. Waar te beginnen? Nagenoeg alle weeshuizen zijn opgericht door ‘witte’ missionarissen of Amerikaanse evangelisten. En dus vallen deze weeshuizen onder verantwoordelijkheid van de kerk. De weeshuizen zijn destijds opgericht met de beste bedoelingen: er heerste heel veel armoede en daarna kwam de Aids-epidemie er nog eens overheen. Maar in de loop van de decennia is armoede afgenomen en er zijn goede behandelingsmogelijkheden voor HIV. De noodzaak om een kind in een weeshuis onder te brengen is dan ook flink afgenomen. Zeker als er nog traceerbare familieleden zijn.

Gesprek met de bisschop
Bisschop Maluma en Moniqueet tekstTijd voor een gesprek met de kerk. Het weeshuis van Uwemba valt onder het Bisdom van Njombe. Onder dit bisdom vallen nog eens acht weeshuizen. En dus dacht Monique dat ze het beste een gesprek kon hebben met de bisschop. Wil je iets veranderen dan moet je hoog inzetten. En dus belde ze voor een afspraak. Omdat de bisschop net een reis achter de rug had was het moeilijk een afspraak te krijgen. Een eerstvolgende mogelijkheid zou pas zijn als Monique weer terug naar Nederland moest. Maar ze wilde niet terug naar Nederland zonder met de bisschop gesproken te hebben en zijn visie te hebben gehoord. En zo is Monique letterlijk en figuurlijk voor de deur gaan zitten. En met succes, een gesprek met Bisschop Alfred Maluma kwam er. En wederom geen weerstand maar een open blik en een toezegging dat het roer om moest. Sterker nog, daar waren ze al eens eerder mee gestart maar helaas is dat project toen gestrand wegens gebrek aan capaciteit.


Gesprek met de directeur van de Caritas

Voor het inhoudelijke deel verwees de bisschop Monique naar priester Ft. Hermengird Lugome, directeur van de Caritas in het bisdom, verantwoordelijk (namens het bisdom) voor negen weeshuizen in dit bisdom. Hij regelde meteen een afspraak en nog geen uur later zaten ook zij om tafel. En weer kwam er een positieve reactie: sterker nog, dit was ook zijn droom en hij vertelde een persoonlijk verhaal dat hem de ogen had geopend. Monique dacht toen de stem te zijn geweest voor de kinderen en was klaar om weer naar Nederland te gaan. Maar toen vroeg Ft. Lugome vanuit het bisdom of Stichting Peramiho hen ter plaatse wilde helpen deze omslag te realiseren. Dit omdat bij hen kennis, tijd en middelen ontbreken om dit transitieproces te begeleiden. Monique gaf aan dit thuis in Nederland met het bestuur te gaan bespreken.

Gesprek met de Missionary Benedictine Sisters en verzorgsters
Daarna heeft Monique nog een gesprek gehad met alle nonnen in Uwemba en met de verzorgsters van de kinderen in het weeshuis in Uwemba. Allen gaven aan het eens te zijn met het feit dat kinderen niet horen op te groeien in een weeshuis maar in een gezinssituatie en dat ze graag een omslag willen maken van Tehuis naar Thuis.

Vooral het gesprek met de verzorgsters die werken in het weeshuis in Uwemba was voor Monique opzienbarend. Monique stelde de vraag wie van deze vrouwen haar kind zou laten onderbrengen in dit weeshuis als ze zelf waren overleden. Het antwoord was dat niemand dit zou willen. Op de vraag waarom zij dit niet wilden kwam voornamelijk naar voren dat kinderen in het weeshuis niet opgroeien met enig besef hoe het er in het ‘echte’ leven c.q. gezin aan toe gaat en dat ze onvoldoende persoonlijke aandacht krijgen, hoe goed ze ook hun best doen.

Overleg met het bestuur van de stichting
Uit alle gesprekken bleek dat de tijd rijp was voor verandering en Monique keerde terug naar Nederland en legde het hele verhaal half oktober voor aan het bestuur. De overige bestuursleden Leon van Enckevort en Monique Caris waren positief over het project en gaven aan dat het mogelijk maken van dit project verder onderzocht moest worden.

Vooropgesteld dat de primaire verantwoordelijkheid om deze veranderslag te realiseren bij de overheid ligt, is het ook een taak van andere aandeelhouders, onder andere de donateurs, om deze omslag daadwerkelijk te realiseren. ‘Drumming together for change’. [4]

Met dat laatste in het achterhoofd gaf het bestuur aan onderdeel uit te willen maken van deze omslag.

Ontslag Monique
Monique nam ontslag bij haar werkgever, de gemeente Weert, en ging op zoek naar de mogelijkheden om als projectleider voor de stichting aan de slag te gaan, als met als doel de kinderen in de weeshuizen te geven wat ieder kind verdient: een gezin, een familie.

Met dank aan heel veel mensen die ons hierin geadviseerd hebben (zie kopje ‘hulptroepen’), kwamen we na een lange zoektocht tot de conclusie dat Monique zich niet alleen zich moest terugtrekken als voorzitter, maar dat ze helemaal uit het bestuur moest stappen. Dit om elke schijn van belangenverstrengeling te voorkomen.

Header nieuw bestuur 2018

 

 

 

 

 


Toekomstplan
Inmiddels had Monique het toekomstplan Watoto kwanza geschreven en ze legde haar plan via een bestuursvoorstel voor aan het nieuwe bestuur. Deze ging akkoord met het plan en met het aanstellen van een projectleider namens de stichting.

Op 5 februari 2018 trad Monique in dienst van de stichting en vertrok ruim twee weken later op 16 februari naar Tanzania. Waar ze inmiddels is aangekomen en onder andere aan de slag gaat om het project op te starten.

Monique D tekent AOVK Monique C tekent AOVK

 

 

 

 

 

 

 


Better Care Network, Pact (USAID Kizazi Kipiya), Unicef, CCR en Hope and Homes for children

Dankzij de inzet van Better Care Network Netherlands, heeft Monique vanuit Nederland al gesprekken in Tanzania kunnen regelen met andere organisaties die actief zijn op gebied van kinderrechten: Pact en CCR (Tanzaniaanse partner van Hope and Homes for Children). Bij het gesprek met Pact is ook een vertegenwoordiger van Unicef aanwezig, dus we zijn op de goede weg.

Jij kunt meehelpen
Met dit project sluiten we aan bij een internationale beweging om het institutionaliseren van kinderen om te vormen naar een Family Based Care model.

Help je mee deze kinderen te geven wat ieder kind verdient: een gezin, een thuis? Maak dan een donatie over naar NL81 RABO 0139549684 t.n.v. Stichting Peramiho.

Hulptroepen
Dankzij de vrijwillige en kosteloze inzet van heel veel mensen en instanties zijn we uiteindelijk wegwijs geworden om dit plan te kunnen realiseren. Onze dank gaat uit naar:

[1] Nelson, C., Zeanah, C., Fox, N. (May 2009). The Effects of Early Deprivation on Brain Behavioural

Development: Bucharest Early Intervention Project. Oxford University Press.; Tobias, D. Moving from Residential Institutions to Community-Based Social Services in Central and Eastern Europe and the former Soviet Union. The World Bank. 2000

[2] Corinna Csáky (2009) Keeping Children Out of Harmful Institutions, Why we should be investing in family-based care. Save the Children

[3] https://www.ted.com/talks/tara_winkler_why_we_need_to_end_the_era_of_orphanages

[4] ‘Drumming together for change’ - SOS Children's Villages International, CELCIS, University of Malawi

8 februari 2018 – Bestuurswisselingen

Header bestuursoverdracht 2

Afgelopen maand hebben er twee veranderingen in het bestuur plaatsgevonden.

Voorzittershamer van Monique over naar Monique
Tijdens de bestuursvergadering op 8 januari 2018 heeft de eerste bestuurswisseling plaatsgevonden.

Voorzittershamer overdracht - websiteVoorzitter en oprichtster Monique Derrez gaf toen de voorzittershamer over aan Monique Caris en trad daarmee ook meteen terug uit het bestuur van de stichting.

Monique Caris vervult voorlopig, naast haar nieuwe rol als voorzitter, ook nog haar huidige functie van secretaris. Monique is in juli 2014 als secretaris bij de stichting gekomen.

Oprichtster Monique treedt terug uit om een nieuw project van de stichting mogelijk te maken. Meer informatie hierover volgt binnenkort.

 


Nieuw bestuurslid – Janneke Gramberg
Op 15 januari 2018 is Janneke Gramberg toegetreden tot het bestuur. In eerste instantie als algemeen bestuurslid. Zo hebben we weer een driekoppig bestuur.

Janneke stelt zich graag voor:

Janneke Gramberg 2“Mijn naam is Janneke Gramberg. Ik ben moeder van Luca en woon samen met Arjan in Asselt. Monique Derrez heb ik in 2008 leren kennen via mijn werk voor de gemeente Weert. Ik was onder de indruk van haar passie en drive en ben haar sindsdien blijven volgen. Zelf ben ik nog nooit in Tanzania geweest. Maar dat is klaarblijkelijk niet nodig om besmet te raken met het Peramiho virus.

Eind 2017 kondigde Monique aan dat ze graag met de stichting een nieuw project wilde opzetten. Ik was nieuwsgierig. We spraken af om te lunchen. Het volgende moment zaten we samen bij haar thuis achter de laptop om het plan verder uit te werken. En per 15 januari 2018 ben ik aangetreden als nieuw bestuurslid.

In het dagelijks leven ben ik zelfstandig ondernemer. Als programma manager en breng ik samen met bedrijven en overheden maatschappelijke ontwikkelingen op gang. Op dit moment houd ik mij vooral bezig met slimme, schone en sociale logistiek en transport in Zuid en Oost-Nederland.

Ik wil mijn kennis en netwerk graag inzetten voor Stichting Peramiho. Tegelijkertijd zie ik dit ook als een kans voor mezelf om andere mensen en culturen te leren kennen en te ervaren hoe het is om te ontwikkelen in gebieden, waar de middelen veel beperkter zijn dan wij hier in het westen gewend zijn. Ik hoop dat in de toekomst met eigen ogen te kunnen bekijken.

Wat mij aanspreekt aan deze stichting, is de persoonlijke betrokkenheid. Mensen, die geld geven of hun tijd en energie erin steken kunnen gemakkelijk volgen wat ermee gebeurt. En dat de zaken, die gerealiseerd zijn, zoals de waterputten, de ambulance en de operatiekamer, actief gebruikt worden door de mensen. Natuurlijk gaat er wel eens wat stuk, zoals afgelopen jaar de ambulance. Maar die wordt dan gerepareerd en rijdt vervolgens weer. In denk dat de kracht is, dat we luisteren naar wat de mensen echt nodig hebben. Dat we dat vervolgens samen en in kleine stapjes realiseren, zodat het overzichtelijk, behapbaar en dichtbij de mensen blijft.

Op die basis kun je samen daadwerkelijk verder komen.“

Het bestuur
Het bestuur van de stichting bestaat nu uit de volgende bestuursleden:

Monique Caris – voorzitter/secretaris (midden) ~ Leon van Enckevort – penningmeester (rechts) ~ Janneke Gramberg – algemeen bestuurslid (links)

IMG_3932

30 december 2017 – Jaaroverzicht 2017

Ook 2017 was weer een succesvol jaar met als hoogtepunt de opening van de operatiekamer in het St. Anna's Health Centre en de eerste keizersnede.

Maar er waren meer mooie successen. Deze hebben we samengevat in onderstaand kort filmpje. Heel veel kijkplezier.

Mogen we ook in  2018 weer op jou rekenen?

20 oktober 2017 – Kleuterschool ruim 3 jaar later

In augustus 2017 heeft onze voorzitter Monique de Good Shepherd kleuterschool in Mji Mwema, Songea bezocht. Deze kleuterschool hebben we samen met de Missionary Benedictine Sisters uit Peramiho gebouwd. Met de Duitse stichting ‘Ein Herz für Kinder’ als co-financierder.

In januari 2014 gingen de eerste 6 kinderen van start. Nu anno augustus 2017, ruim 3 jaar later, heeft de school 113 kinderen, onder begeleiding van zes leraren.

Van haar bezoek maakte Monique onderstaande korte videorapportage.

Korte historie
Eind 2011 zijn we gestart met de bouw van de school. 15 mei 2014 is de school officieel ingezegend en geopend maar in januari 2014 zijn de eerste 12 kinderen al van start gegaan. Een schooljaar in Tanzania loopt van januari tot en met december.

Maar kleine kinderen worden groot en zo is in januari 2016 een eerste klas lagere school gestart en sinds januari 2017 een tweede klas lagere school.

Nu ruim 3 jaar later heeft de school 113 kinderen, onder begeleiding van zes leraren:

  • 74 kinderen op de kleuterschool;
  • 28 leerlingen in de eerste klas lagere school en
  • 11 in de 2e klas.

Het streven is om in de toekomst een losstaande lagere school te bouwen. Bij de aankoop van de grond en de bouw en grootte van de keuken en eetzaal is daar destijds al rekening mee gehouden. Voorlopig kunnen de lagere school klassen nog worden ondergebracht in het gebouw van de kleuterschool. Dit gebouw heeft haar maximale capaciteit nog niet gebruikt.

Onderstaande video is in 3 minuten een samenvatting het hele bouwproces van ruim 2 jaar.

Wil je lezen over de bouw van de kleuterschool, klik dan hier.